مي آمد و برگهايش را جمع مي کرد و از آنها تاج مي ساخت و شاه جنگل مي شد

 از تنه اش بالا مي رفت ، از شاخه هايش مي آويخت و تاب مي خوردو

 سيب مي خورد .باهمديگر قايم باشک بازي مي کردند ،و پسرک هروقت خسته

 مي شد زير سايه اش مي خوابيد ، او درخت را دوست  داشت

ودرخت خوشحال بود ...

اما زمان مي گذشت و پسرک بزرگ مي شد و درخت اغلب تنها بود

تا يک روز........  پسرک نزد درخت امد ........درخت گفت :(( بيا ، پسر از تنه ام بالا بيا و با

شاخه هايم تاب بخور ، سيب بخور ، در سايه ام بازي کن و خوشحال باش.))پسرک گفت :

(( من ديگر بزرگ شده ام ، بالا رفتن وبازي کردن کار من نيست .مي خواهم چيزي بخرم و

 سرگرمي داشته باشم .من به پول احتياج دارم ، مي تواني کمي پول به من بدهي؟))

درخت گفت :((متأسفم من پولي ندارم ، من تنها برگ و سيب دارم . سيب هايم را

به شهرببر و بفروش .آنوقت پول خواهي داشت و خوشحال خواهي شد .))

پسرک از درخت بالا رفت و سيب هايش را چيد و برداشت و رفت .و درخت خوشحال بود .

..امّا پسرک ديگر تا مّدتها باز نگشت ......و درخت غمگين بود ...تا يک روز پسرک برگشت ،

درخت از شادي تکاني خورد وگفت:(( بيا پسر ، از تنه ام بالا بيا و با شاخه هايم تاب بخور

 و خوشحال باش ...))پسرک گفت :(( آنقدر گرفتارم که فرصت بالا  رفتن از درخت را ندارم .

 زن و بچّه مي خواهم و به خانه احتياج دارم .مي تواني به من خانه اي بدهي؟))

درخت گفت:(( من خانه اي ندارم ، خانه ي من جنگل است ولي تو مي تواني شاخه

هايم را ببري و براي خود خانه اي بسازي و خوشحال باشي .))

آنوقت پسرک شاخه هايش را بريد و برد تا براي خود خانه اي بسازد و درخت خوشحال بود

 ....امّا پسرک ديگر تا مدّتها باز نگشت و وقتي بر گشت درخت چنان خوشحال شد

که زبانش بند امد .با اينهمه به زحمت و زمزمه کنان گفت :(( بيا پسر ، بيا و بازي کن.))

پسرک گفت : ديگر آنقدر پير و افسرده شده ام که نمي توانم بازي کنم .

قايقي مي خواهم که مرا از اينجا به جايي بسيار دور ببرد .

 مي تواني به من قايقي بدهي؟))درخت گفت:(( تنه ام را قطع کن و براي خود

 قايقي بساز ، آنوقت مي تواني با قايقت از اينجا دور شوري و خوشحال باشي .

و درخت خوشحال بود ....امّا نه به راستي

 پس از زماني دراز پسرک بار ديگر بازگشت .

درخت گفت :(( پسر متأسفم ، متأسفم که چيزي ندارم به تو بدهم ...

ديگر سيبي برايم نمانده ))پسرک گفت:(( دندانهاي من ديگر به درد سيب خوردن

 نمي خورد .))درخت گفت:((شاخه اي ندارم که با آن تاب بخوري ...))پسرک گفت:

(( آنقدر پير شدم که نمي توانم با شاخه هايت تاب بخورم .))

درخت گفت:(( ديگر تنه اي ندارم که ازآن بالا بروي ...))پسرک گفت:

(( آنقدر خسته ام که نمي توانم بالا بروم .))درخت آهي کشيد و گفت :

(( افسوس ! اي کاش مي توانستم چيزي بتو بدهم .... امّا چيزي برايم نمانده است.

من حالا يک کنده ي پيرم و بس . متأسفم!! ))پسرک گفت:((من ديگر به چيزي زيادي

 احتياج ندارم ، بسيار خسته ام . فقط جايي براي نشستن و اسودن مي خواهم همين.))

درخت گفت:(( بسيار خوب )) و تا جايي که مي توانست خود را بالا کشيد و گفت :

(( يک کنده پير به درد نشستن و آسودن که مي خورد . بيا ، پسر، بيا بشين ،

بشين و استراحت کن .))پسر چنان کرد

 و درخت...

 باز هم...

 خوشحال بود........